ถ้าฉันเก็บเวลาในขวดแก้วได้
สิ่งแรกที่ฉันจะทำ
คือสะสมคืนวัน
ที่ล่วงเลยมานิรันดร์
เพียงเพื่อมอบมันแก่เธอ
ถ้าฉันสามารถ
ทำให้คืนวันเป็นอมตะ
หรือเพียงแต่คำพูด
จะทำให้ความหวังเป็นจริงขึ้นมาได้
ฉันจะเก็บทุกโมงยาม
ราวสมบัติอันล้ำค่า
เพื่อมอบแก่เธอ
แต่ดูราวกับจะไม่มีเวลาเพียงพอ
ที่จะทำในสิ่งที่ฉันต้องการ
หรือแม้แต่จะหาสิ่งนั้นให้พบ
ฉันวิงวอนเพียงเพื่อจะรู้ว่า
เธอเท่านั้น
ที่ฉันต้องการก้าวผ่านกาลเวลาด้วย
ถ้าฉันมีกล่องสักใบ
สำหรับใส่ความหวังและความฝัน
ที่ไม่เคยเป็นจริง กล่องนั้นคงจะว่างเปล่า
หากเปี่ยมด้วยความทรงจำ ที่เธอได้ตอบสนองฉัน'
จาก หนังสือเวลาในขวดแก้ว ของประภัสสร เสวิกุล